Jak wznowić działalność gospodarczą?

Osoby, które prowadzą własną firmę, z reguły zdają sobie sprawę z tego, że sytuacja finansowa ich przedsiębiorstwa z reguły uzależniona jest od wielu czynników, choćby od aktualnej koniunktury gospodarczej, bieżącego popytu na dane towary czy usługi, a także obecności na rynku konkurencji i podejmowanych przez nią działań w celu przejęcia klientów. Często zatem zdarza się, że w pewnym momencie pojawia się konieczność chwilowej rezygnacji z prowadzenia działalności gospodarczej. Nie trzeba w tym celu jednak bynajmniej całkowicie jej likwidować, w niektórych wypadkach warto bowiem skorzystać z opcji jej czasowego zawieszenia (rozwiązanie to jest szczególnie przydatne dla właścicieli sezonowych biznesów). Wznowienie działalności gospodarczej z reguły jest prostsze i szybsze niż jej ponowne założenie, warto jednak znać zasady takiego wznowienia.

Konieczny wniosek o wznowienie

Przy zawieszaniu działalności gospodarczej z reguły określa się w formularzu datę zakończenia zawieszenia. Trzeba jednak mieć świadomość, że do wznowienia działalności zwykle niezbędne okazuje się złożenie stosownego wniosku CEIDG-1. W takim formularzu określa się rodzaj składanego wniosku, dane wnioskodawcy, które należy uzupełnić, adres, miejsce zamieszkania, jak również pełną i skróconą nazwę przedsiębiorstwa.

Należy również wskazać na datę powstania obowiązku opłacania składek ZUS na skutek wznowienia działalności, a także wyszczególnić konkretną datę wznowienia prowadzenia firmy. Trzeba jednak pamiętać o tym, aby data ta nie była wcześniejsza niż dzień składania wniosku o wznowienie działalności gospodarczej. Formularze dotyczące wznowienia działalności gospodarczej składa się zazwyczaj w formie papierowej w konkretnym urzędzie miasta lub gminy, można jednak wysłać dokument przez Internet. W tym przypadku bardzo istotne jest jednak podpisanie formularza przez przedsiębiorcę za pomocą podpisu elektronicznego lub bezpłatnego profilu zaufanego.

Obowiązki przedsiębiorcy po wznowieniu działalności gospodarczej

Fakt wznowienia działalności przedsiębiorstwa oznacza automatyczne powrócenie przez przedsiębiorcę do rozliczania się z urzędem skarbowym na dotychczasowych zasadach, zarówno jeśli chodzi o podatek VAT, jak i podatek dochodowy. Wyliczając pierwszą zaliczkę na podatek dochodowy, warto wziąć pod uwagę wszelkie przychody oraz koszty, które miały miejsce w trakcie zawieszenia działalności gospodarczej. Przedsiębiorca w trakcie zawieszenia powinien na bieżąco wyliczać podatek VAT wówczas, gdy doszło do transakcji, które miały na celu zabezpieczenie prowadzonej wcześniej działalności.

Składki ZUS po wznowieniu działalności gospodarczej

Zasadniczo sam fakt przekazania formularza CEIDG-1 do urzędu miasta lub gminy, czy to drogą tradycyjną, czy też elektroniczną powoduje automatyczną rejestrację danego podmiotu jako płatnika składek ZUS. Nie ma zatem konieczności składania do ZUS dodatkowych dokumentów ani też informowania tej instytucji o ponownym prowadzeniu danej działalności. Może się jednak zdarzyć, że w trakcie zawieszenia doszło do różnych zdarzeń, w wyniku których podstawa wymiaru składek lub tytuł do ubezpieczeń społecznych uległ zmianie. O tym fakcie należy niezwłocznie powiadomić ZUS, składając w tym celu odpowiednie dokumenty.

Wśród tego rodzaju zdarzeń mających wpływ na zmiany wysokości składek lub sposobu ich opłacania wskazuje się głównie na zatrudnienie danej osoby na cały etat w innej firmie, lub też upływ terminu, którego dotyczyły preferencyjne składki ZUS.

Wznawianie działalności spółki cywilnej

Jeśli wznowieniu ma ulec działalność spółki cywilnej, trzeba pamiętać o tym, aby złożyć stosowną dokumentację w urzędzie skarbowym oraz w urzędzie statystycznym. Oczywiście, nie wolno zapomnieć także o złożeniu formularza do CEIDG, gdzie wypełnia się rubrykę 25. Wznawianie działalności spółki cywilnej w KRS musi nastąpić nie później niż przed upływem dwóch lat od momentu zawieszenia. Najpierw jednak zarząd spółki musi podjąć stosowną decyzję o wznowieniu działalności spółki. Na złożenie wniosku do KRS wyznaczono termin jednego tygodnia od momentu podjęcia uchwały. W wypadku niedotrzymania terminu sąd rejestrowy zobowiązany jest do wszczęcia postępowania oraz nałożenia grzywny na spółkę.

Błędy we wniosku

W przypadku wniosków składanych osobiście lub listownie, po stwierdzeniu obecności w nich pewnych nieścisłości lub błędów, urząd niezwłocznie informuje przedsiębiorcę o konieczności natychmiastowego skorygowania złożonego wniosku.

Formularze składane drogą elektroniczną są sprawdzane automatycznie, stąd też system odrzuca je od razu po stwierdzeniu nieprawidłowości. Dopiero po ich skorygowaniu można poprawnie wysłać formularz. Do wznowienia działalności dochodzi w dniu wyszczególnionym we wniosku. Za usługę przedsiębiorca nie ponosi żadnych opłat, pod warunkiem, że w całym procesie nie korzystał z usług pełnomocnika. W tym wypadku zobowiązany jest on bowiem opłacić honorarium pełnomocnika, zgodnie z obowiązującymi w tej kwestii zasadami.

Darowizna na firmę – jak ją rozliczyć?

Darowizna – zwłaszcza przekazana firmie – z reguły wiąże się z koniecznością spełnienia przez osobę obdarowaną określonego obowiązku podatkowego. Darowizny, które dany podmiot otrzymał w przeciągu roku podatkowego, odlicza się dopiero w rocznych zeznaniach, z zastrzeżeniem wypełnienia określonych warunków oraz zachowania konkretnych limitów odliczeń. Jakkolwiek obrót gospodarczy zwykle polega na sprzedaży określonych dóbr i usług, niekiedy zdarzają się także sytuacje ich przekazania w oparciu o darowiznę. W takich sytuacjach zazwyczaj rodzi się pytanie o dokonywanie rozliczeń z podatku VAT z urzędem skarbowym. Czy przekazanie darowizny na firmę rzeczywiście powoduje taką konieczność?

Czym jest darowizna?

Zgodnie z obowiązującym prawem, za darowiznę uznaje się pewną formę umowy, w oparciu o którą darczyńca postanawia na własny koszt przekazać obdarowanemu określony przedmiot lub wyświadczyć na jego rzecz nieodpłatnie daną usługę. Z samej istoty darowizny wynika brak jakichkolwiek korzyści materialnych dla darczyńcy związanych z przekazaniem innemu podmiotowi pieniędzy albo określonych składników majątkowych. Darczyńcy mogą wywodzić się zarówno spośród osób prawnych, jak i fizycznych.

Jak odliczyć darowiznę?

Warto uświadomić sobie, że przedsiębiorcy, którzy dokonali na rzecz innego podmiotu darowizny, czy to w postaci pieniężnej, czy też rzeczowej, nie mogą tego faktu zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wynikających z prowadzenia określonej działalności gospodarczej. Czasem jednak, w sprzyjających okolicznościach zachodzi możliwość zmniejszenia zobowiązań podatkowych ciążących na podatniku jako na darczyńcy. Odnosi się to głównie do wykorzystywania w zeznaniach rocznych ulg obliczeniowych względem osiągniętych dochodów lub przychodów. W wypadku darowizn w postaci gotowych produktów spożywczych przekazywanych organizacjom charytatywnym na cele ich działalności pożytku publicznego.

Odliczeń można dokonać w zależności od indywidualnych uwarunkowań na deklaracjach PIT-37, PIT-38 oraz PIT-28, jak również w dołączonych informacjach PIT/O, gdzie dodatkowo wskazuje się na dane osobowe danego podmiotu, a także na wysokość zrealizowanej darowizny. Natomiast obdarowane podmioty powinny potraktować darowiznę jako przychód opodatkowany podatkiem dochodowym lub podatkiem od spadków i darowizn. Świadczenia przekazane przez pracodawcę na rzecz pracowników opodatkowuje się za pomocą podatku dochodowego. W przypadku osób fizycznych stosuje się natomiast podatek od spadków i darowizn pod warunkiem przekroczenia łącznej kwoty darowizny w wysokości 4092 zł (kwota wolna od podatku). Niższe kwoty oznaczają natomiast, że obowiązek podatkowy w danym momencie nie występuje, nie trzeba zatem opłacać żadnego podatku.

Odliczanie darowizny od podatku

Nie każdą darowiznę można potraktować jako ulgę podatkową. Takie prawo odnosi się przede wszystkim do darowizn przekazywanych fundacjom oraz innym organizacjom pożytku publicznego, z przeznaczeniem ich na szeroką pojętą działalność charytatywną, w tym na ochronę zdrowia, pomoc społeczną, ochronę praw dzieci i osób niepełnosprawnych itp. Bardzo istotne jest jednak spełnienie pewnych określonych kryteriów. Przede wszystkim możliwe jest jedynie odliczenie od podstawy opodatkowania kwoty darowizny o łącznej wartości nieprzekraczającej 6% uzyskanych dochodów. Ponadto wszelkie finansowe darowizny muszą być odpowiednio udokumentowane za pomocą potwierdzenia wpłaty na konto fundacji.

Jeśli natomiast darowiznę stanowiły bezpłatne usługi albo rzeczy materialne, do uzyskania ulgi podatkowej potrzebny będzie dokument potwierdzający faktyczne przyjęcie darowizny przez obdarowanego, a także różne wydatki związane z jej przekazaniem innym ludziom. Dodatkowo z rozliczeń podatku VAT mogą zostać rozliczone różne darowizny, pod warunkiem spełnienia trojakiego warunku. Zatem przedsiębiorca musi być producentem produktu przeznaczonego na cele darowizny, a obdarowany ma status organizacji charytatywnej, przy czym darowizna powinna być związana ze wspomnianą działalnością. W takim wypadku za przedmiot darowizny udaje się jedynie towary spożywcze, z wyłączeniem napojów alkoholowych.

Jak udokumentować darowiznę?

Dokonuje się tego na różne sposoby. Niegdyś w tym celu należało sporządzić specjalną fakturę wewnętrzną, obecnie jednak nie ma to większego znaczenia, czy wspomniane udokumentowanie przybierze formę na przykład noty księgowej, czy też innej faktury. Trzeba jednak pamiętać o tym, że każda darowizna powinna być zgłoszona do urzędu skarbowego. W przeciwnym razie bowiem podatnikowi, który nie dopełnił tego obowiązku, grożą określone sankcje karne za oszustwo. Dotyczy to przede wszystkim zastosowania karnej stawki podatkowej w wysokości 20 procent. Tego rodzaju kwestie zwykle ujawniają się w trakcie specjalnych audytów firmowych. A zatem jeśli darowizna nie została wcześniej zgłoszona fiskusowi, podmiotowi grozi kara pozbawienia wolności lub jej ograniczenia. Czasem nakłada się też karę grzywny.

Urlop ojcowski – co warto wiedzieć ?

W roku 2019 zasady udzielania urlopu ojcowskiego nie uległy zmianom. Pracownik — ojciec w dalszym ciągu będzie mógł skorzystać z dwóch tygodni urlopu ojcowskiego. W dzisiejszym artykule przedstawimy najważniejsze zasady udzielania urlopu ojcowskiego.

Urlop ojcowski, w przeciwieństwie do tzw. urlopu tacierzyńskiego jest urlopem samodzielnym i daje on możliwość skorzystania z niego niezależnie od wykorzystania urlopu macierzyńskiego od matki dziecka.

Czas trwania

Urlop ojcowski trwa maksymalnie 14 dni. Nie musi być on wykorzystany jednorazowo. Pracownik może wnioskować o ten urlop także w mniejszym wymiarze lub w dwóch częściach, przy czym należy pamiętać, że każda z tych części nie może być krótsza niż 7 dni.

Pamiętać należy, że do 14-dniowego okresu urlopu wliczane są również takie dni jak: soboty, niedziele i inne dni wolne od pracy.

Ustawodawca nie przewidział wydłużenia urlopu w momencie urodzenia bliźniaków czy trojaczków. Znaczy to, że jeśli pracownikowi urodzą się bliźniaki — liczba dni przysługujących w ramach urlopu ojcowskiego nie zwiększy się, a pracownikowi w dalszym ciągu będzie przysługiwało 14 dni.

Urlop ojcowski przysługuje do ukończenia przez dziecko 24. miesiąca życia.

Ojciec adopcyjny także może skorzystać z urlopu ojcowskiego. W takiej sytuacji urlop ojcowski należy, wykorzystać w terminie 2 lat licząc od dnia uprawomocnienia postanowienia orzekającego przysposobienie dziecka (nie dłużej niż do ukończenia przez dziecko 7. roku życia, a w przypadku dziecka, wobec którego podjęto decyzję o odroczeniu obowiązku szkolnego – nie dłużej niż do ukończenia przez nie 10. roku życia).

Urlop ojcowski jest w 100% płatny — za czas przebywania na zwolnieniu pracownikowi przysługuje prawo do pełnego wynagrodzenia.

Wniosek, aby móc skorzystać z urlopu ojcowskiego

Urlop ojcowski ma charakter fakultatywny, udzielany jest na złożony przez pracownika wniosek. Jeśli pracownik wystąpi do pracodawcy z wnioskiem o udzielenie urlopu ojcowskiego, to pracodawca będzie miał bezwzględny obowiązek zaakceptować wniosek.

Pracownik zobowiązany jest złożyć pisemny wniosek o udzielenie urlopu ojcowskiego najpóźniej 7 dni przed planowanym rozpoczęciem korzystania z urlopu.

Korzyści związane z prowadzeniem własnej firmy


Stabilność zatrudnienia często kojarzy się nam z umową o pracę, która daje nam określone godziny pracy, wyznacza pełne obowiązki, których należy przestrzegać. Takie zatrudnienie nie dla każdego człowieka jest satysfakcjonujące, ostatnimi czasy większa część ludności woli pracować na własny rachunek, ponieważ ceni sobie niezależność, a przede wszystkim elastyczne godziny pracy. Takie też osoby decydują się na założenie własnej działalności.

Przedstawimy poniżej zalety prowadzenia własnej firmy.

Praca na etacie — zalety prowadzenia własnej firmy

Praca na etacie często wiąże się z ustalonymi godzinami pracy i określonym miejscem jej wykonywania. Osoby, które chcą pracować zdalnie lub w elastycznych godzinach, muszą uzyskać zgodę pracodawcy (co często jest niemożliwe). W takim wypadku rozwiązaniem może okazać się założenie własnej działalności gospodarczej.

Mnóstwo rodzajów działalności pozwala bowiem na pracę z domu, a prowadząc swoją firmę — decydujemy nie tylko o swoim miejscu pracy, ale także o nienormowanych godzinach pracy. W zależności od potrzeb można samodzielnie zarządzać czasem oraz zleceniami/obowiązkami, dzięki czemu łatwiej jest pogodzić życie prywatne z zawodowym.

Rejestracja swojej firmy może opłacać się np. rodzicom, którzy chcą spędzać więcej czasu z dziećmi bądź nie mają możliwości, aby skorzystać z pomocy dziadków.

Rozliczenie podatku dochodowego
Rozliczenie podatku dochodowego w ramach działalności gospodarczej polega na tym, że przede wszystkim każdy przedsiębiorca ma dowolność w wyborze sposobu rozliczenia swoich dochodów. Dostępne są poniższe formy opodatkowania:

  • skala podatkowa – stawki podatku analogiczne jak w przypadku umowy o pracę, a koszty uzyskania przychodów rozliczane są na podstawie rachunków i faktur (rzeczywiście poniesione wydatki);
  • karta podatkowa – stawka podatku uzależniona jest od rodzaju prowadzonej działalności oraz liczby pracowników, nie można rozliczyć kosztów uzyskania przychodów.
  • podatek liniowy – podatek w wysokości 19% niezależnie od osiąganych dochodów, koszty uzyskania przychodów rozliczane według rachunków i faktur;
  • ryczałt od przychodów ewidencjonowanych – stawka podatku uzależniona od czynności wykonywanych w ramach działalności gospodarczej, nie ma możliwości rozliczenia kosztów uzyskania przychodów;




Zasiłek macierzyński a działalność gospodarcza

Kobiety, które są zatrudnione w firmach i przedsiębiorstwach, zwykle po zajściu w ciążę i urodzeniu dziecka nie muszą martwić się o to, czy otrzymają one zasiłek macierzyński, dysponują one bowiem takim prawem uregulowanym w odpowiednich zapisach Kodeksu pracy. Z nieco bardziej skomplikowaną sytuacją mamy jednak do czynienia wówczas, gdy dana osoba prowadzi własną działalność gospodarczą lub też przy jednoczesnym zatrudnieniu w innym przedsiębiorstwie prowadzi również własną firmę. Przyszłe matki znajdujące się w takiej sytuacji często nie zdają sobie sprawy z własnych praw w tym zakresie, co może budzić ich zaniepokojenie i obawę o przyszłość. Warto zatem wyjaśnić, jakie są zasady przyznawania zasiłków macierzyńskich właścicielkom firm.

Prawa przedsiębiorcy do pobierania zasiłku

Na osobach prowadzących własną działalność gospodarczą ciąży obowiązek regularnego opłacania składek na ubezpieczenia zdrowotne oraz emerytalne i rentowe. Fakultatywnie przedsiębiorca może również opłacać składki chorobowe i to właśnie od opłacania tych składek zależy dysponowanie prawem do zasiłku macierzyńskiego. Tylko kobiety, które opłacają tego rodzaju składki, mogą po urodzeniu dziecka otrzymać zasiłek macierzyński. Trzeba jednak mieć świadomość, że odnosi się to do pań zgłoszonych do ubezpieczenia chorobowego, które opłacały regularnie składki z tego tytułu przez co najmniej trzy miesiące. Bardzo istotna przy tym jest terminowość opłacanych składek, a to ze względu na to, że zapłacenie zasiłku chorobowego po upływie terminu nie daje prawa do korzystania ze świadczeń wynikających z tego ubezpieczenia.

Kobiety ciężarne mogą przebywać na zasiłku chorobowym maksymalnie przez 270 dni, przy czym wysokość tego zasiłku równa jest całości podstawy jego wymiaru. Jeśli kobieta prowadzi własną firmę oraz opłaca ubezpieczenie chorobowe, może liczyć na zasiłek macierzyński wówczas, gdy urodziła dziecko lub adoptowała dziecko do 7 roku życia (do 10 roku życia w przypadku odroczenia obowiązku szkolnego), występując o jego przysposobienie. Analogiczne zasady stosuje się również do dzieci wychowywanych w rodzinach zastępczych, z wyłączeniem rodzin o charakterze zawodowym.

Podstawa obliczania świadczenia

Kobiety, które prowadzą działalność gospodarczą mniej niż 1 rok, opłacając przy tym stawkę ubezpieczenia chorobowego wyższą niż ustawowe minimum, na samym początku otrzymują zasiłek, którego wysokość równa jest ustawowej minimalnej wysokości, powiększanej każdego miesiąca o 1/12 za każdy miesiąc, w którym opłacono składki chorobowe jeszcze przed nabyciem prawa do pobierania świadczenia. Prowadzenie działalności przez 3 miesiące oraz opłacanie podwyższonych składek pozwala zatem kobiecie na uzyskanie w pierwszym miesiącu świadczenia w wysokości 60% przewidywanego średniego wynagrodzenia, oraz 3/12 opłacanej składki. Zasiłek w pełnej wysokości, równej podwyższonej składce, może ona otrzymać wówczas, gdy opłacała ona wyższe składki ubezpieczeniowe co najmniej jeden rok przed porodem. W przypadku właścicielek firm mogą one samodzielnie zdecydować o wysokości zasiłku macierzyńskiego, im wyższą bowiem składkę chorobową zdecydują się opłacać, tym podstawa wymiaru do obliczania tych składek będzie wyższa. Obecnie maksymalna wysokość podstawy naliczania składek w skali rocznej wynosi 142 950 zł (w przeliczeniu na jeden miesiąc jest to kwota 11 912,50 zł). Kobiety pobierające zasiłek macierzyński w wysokości do 1000 zł nie muszą opłacać ubezpieczenia zdrowotnego. Czas pobierania zasiłku to 14 tygodni od momentu porodu, który to okres uznaje się za czas niezbędny do regeneracji organizmu matki. Później całkowicie można zrezygnować z pobierania świadczenia lub scedować je na ojca dziecka.

Zasiłek macierzyński a własna działalność gospodarcza i zatrudnienie w firmie

Osoby zatrudnione na umowę o pracę muszą mieć opłacane przez pracodawcę różne składki ubezpieczeniowe, w tym także ubezpieczenie chorobowe. Nie ma tutaj właściwie znaczenia ani wysokość wynagrodzenia, ani wymiar etatu. Jeśli ubezpieczenia z tytułu zatrudnienia i działalności gospodarczej zbiegają się, w takim wypadku przy ustaleniu obowiązku opłacania składek bierze się pod uwagę wysokość wynagrodzenia wskazaną w umowie o pracę.

Otrzymywanie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2019 roku pociąga za sobą konieczność opłacania przez daną osobę wyłącznie składki zdrowotnej, pozostałe ubezpieczenia pozostają natomiast fakultatywne. A zatem przyszłe matki, które posiadają zatrudnienie, z reguły otrzymują zasiłek chorobowy z tytułu umowy o pracę, a fakt prowadzenia lub niewłasnej działalności gospodarczej w tym przypadku nie ma większego znaczenia. Natomiast jeśli dana kobieta zatrudniona jest w niepełnym wymiarze czasu, co wiąże się dla niej z pobieraniem niższej niż minimalna pensji, posiada ona ubezpieczenie zarówno z tytułu prowadzonej działalności, jak i umowy o pracę. W tym wypadku może ona opłacać wyższe niż obowiązkowe ubezpieczenie chorobowe, pozyskując zasiłek macierzyński z dwóch źródeł.

Miękka windykacja – jak z niej skorzystać?

Współpraca przedsiębiorców z kontrahentami nie zawsze układa się we wzorowy i nienaganny sposób. Niestety, zwłaszcza w czasie różnych kryzysów dotykających różne podmioty gospodarcze, mogą one w wielu wypadkach mieć bardzo duże trudności z terminowym ściąganiem należności za dostarczony towar lub zrealizowaną usługę. Na szczęście, nie pozostają oni jednak bezbronni w tym względzie, przysługująca im zapłatę mogą oni bowiem efektywnie odzyskać przy wykorzystaniu metod windykacyjnych. Poza tzw. twardą windykacją nierzadko sięga się również po windykację miękką. Warto zapoznać się z jej najważniejszymi zasadami.

Definicja miękkiej windykacji

Za główną istotę miękkiej windykacji uznaje się przede wszystkim przypominanie klientom i kontrahentom o konieczności zapłaty za towar lub usługę przy wykorzystaniu różnych telefonów, SMS-ów, listów elektronicznych, a także pism urzędowych przesyłanych pocztą. Niekiedy przybiera ona również formę specjalnej informacji przesłanej do rejestru dłużników prowadzonego przez różne Biura Informacji Gospodarczej. Na terenie Polski funkcjonują cztery takie biura. Noszą one kolejno nazwy: Krajowe Biuro Informacji Gospodarczej (KBIG), Krajowy Rejestr Długów (BIG S.A.), Rejestr Dłużników ERIF oraz BIG InfoMonitor. We wszystkich tych bazach znajdują się dane dotyczące zaległości finansowych przedsiębiorców i klientów prywatnych, dzięki którym można w łatwiejszy sposób odzyskać należne pieniądze, skutecznie analizując także ryzyko podejmowania bardziej szeroko zakrojonej współpracy z konkretną firmą. Zwykle dzięki wpisowi do rejestru dłużników dane o długach zostają udostępnione bankom, firmom telekomunikacyjnym leasingowym oraz towarzystwom ubezpieczeniowym. Zwykle skutkuje to poważnymi problemami odnośnie skorzystania dłużnika z usług tych firm.

Zasady miękkiej windykacji w poszczególnych firmach

W BIG InfoMonitor miękka windykacja przebiega na kilku etapach. Najpierw zatem podmiot, który chce skorzystać z usług zatrudnianych tam windykatorów musi zarejestrować się w systemie, a potem złożyć podpis na przedstawionej mu umowie. Później wysyła się do dłużnika pismo z wymogiem zapłaty oraz informacją o podleganiu BIG, co w przypadku nieuregulowania należności skutkuje wpisaniem osoby lub podmiotu zalegającego z opłatami do Krajowego rejestru Dłużników. Jeśli od daty wymagalności należności upłyną dwa miesiące i jednocześnie minie miesiąc od wysłania wezwania zapłaty wraz z informacją o współpracy z BIG, w przypadku dalszego nieuregulowania należności przekazuje się negatywne informacje do Biura Informacji Gospodarczej. Później dłużnika informuje się o fakcie zamieszczenia jego nazwiska w Krajowym Rejestrze Dłużników. Jeśli chodzi o współpracę z KRD, odbywa się ona również w oparciu o obustronnie zawartą umowę, dotyczącej udostępnienia informacji gospodarczej. Niekiedy skuteczność miękkiej windykacji uzależniona jest od wykupienia specjalnego abonamentu oraz dysponowanie konkretnym tytułem wykonawczym, choć z drugiej strony nie jest to w każdej sytuacji wymóg konieczny.

Uregulowanie długu przez osobę zalegającą z opłatami powinno poskutkować jej usunięciem z grona dłużników wyszczególnionych w krajowym rejestrze. Na podobnych zasadach działają również Rejestry ERIF oraz KBIG. W tym drugim wypadku zwraca się szczególną uwagę na możliwość podania do publicznej wiadomości danych osoby lub firmy, która nie uregulowała w terminie swojego długu względem innego podmiotu gospodarczego. W obu przypadkach przed podjęciem współpracy należy podpisać umowę.

Kiedy można dokonać wpisów w rejestrach dłużników?

Co do zasady, nie każdy podmiot może automatycznie trafić do rejestru dłużników, nawet jeśli faktycznie zalega ze spłatą swoich zobowiązań finansowych względem innego podmiotu. Wszystko w tej sprawie zależy przede wszystkim od całkowitej wartości zadłużenia, okresu przeterminowania, jak również szeregu innych warunków, na przykład tego, czy dłużnik jest osobą prywatną, czy też przedsiębiorstwem. Jeśli chodzi o wartość zadłużenia, w przypadku konsumenta musi ona osiągnąć poziom co najmniej 200 zł, w wypadku firm dolny limit ustalono na kwotę 500 zł. Okresy przeterminowania w obu przypadkach wynoszą 60 dni, licząc od momentu upływu terminu uregulowania zobowiązań. Dodatkowo tak w wypadku osób indywidualnych, jak i firm, wpis do rejestru dłużników umieszcza się po upływie miesiąca od wysłania wezwania do zapłaty razem z informacją o współpracy z firmą windykacyjną.

Zalety miękkiej windykacji

Miękka windykacja w wielu wypadkach okazuje się bardzo skutecznym narzędziem odzyskiwania należnych pieniędzy. Dzieje się tak ze względu na fakt uświadomienia dłużnikom negatywnych konsekwencji działań związanych z zaleganiem z opłatami. W wielu przypadkach dłużnik, mając w perspektywie ewentualne skierowanie sprawy do sądu bądź skonfiskowanie części majątku, woli dobrowolnie oddać dług, żeby też nie narazić się na zamieszczenie w spisie dłużników, który negatywnie rzutuje na wizerunek firmy.

Kto sporządza sprawozdanie z działalności?

Obowiązująca ustawa o rachunkowości nakłada na każdą firmę oraz przedsiębiorstwo bezwzględny obowiązek dopełniania różnych formalności związanych z szeroko rozumianą sprawozdawczością. W szczególności chodzi tutaj o sporządzanie różnych sprawozdań finansowych oraz sprawozdań z działalności, które muszą zadośćuczynić określonym w aktach prawnych wymogom formalnym i merytorycznym. Warto jednak zdać sobie sprawę co do tego, że zasadniczo nie każda jednostka gospodarcza ma bezwzględny obowiązek regularnego opracowywania sprawozdań ze swej działalności. W świetle powyższego należy zatem wyszczególnić, które podmioty są do tego zobligowane w każdej sytuacji oraz jakie dane należy zamieścić w takim sprawozdaniu, aby można je było uznać za prawidłowo sporządzone, zgodnie z obowiązującym prawem.

Zobowiązania sprawozdawcze ciążące na wszystkich podmiotach gospodarczych

Od każdej firmy, niezależnie w jakim charakterze ona działa, oczekuje się systematycznego sporządzania sprawozdań finansowych. W skład takich sprawozdań wchodzi przede wszystkim bilans, jak również rachunek zysków i strat; niekiedy niezbędne okazują się również tzw. informacje dodatkowe. Jeśli dana organizacja podlega czynnościom wykonywanym przez biegłego rewidenta w ramach jego obowiązków służbowych, sprawozdania finansowe w firmie winny zostać dodatkowo zaopatrzone w rachunek przepływów pieniężnych, a także zestawienia zmian zachodzących w kapitale własnym. Wszelkie wzory tego rodzaju dokumentów zwyczajowo zawiera ustawa o rachunkowości, z którą powinien – choćby pobieżnie – zaznajomić się każdy przedsiębiorca i kierownik firmy.

Podmioty zobligowane do sporządzania sprawozdań z działalności

Sprawozdanie z działalności określa się również mianem raportu zarządu. Takie raporty muszą na bieżąco sporządzać przede wszystkim spółki kapitałowe i komandytowo-akcyjne, jak również spółdzielnie i państwowe przedsiębiorstwa. Obowiązek ten rozciąga się również na towarzystwa reasekuracji wzajemnej oraz towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych. Za sporządzanie takiego sprawozdania odpowiada zawsze kierownik danej jednostki, jak również członkowie odpowiednich organów nadzorujących. Takie sprawozdanie jest poddawane kontroli biegłego rewidenta na równi ze sprawozdaniem finansowym. Czynności kontrolne obu rodzajów sprawozdań odbywają się zazwyczaj równolegle, w tym samym czasie.

Co powinno zawierać sprawozdanie z działalności?

Zgodnie z obowiązującym ustawodawstwem, w sprawozdaniu z działalności należy zawrzeć wszystkie dane, które są niezbędne do prawidłowego zaopiniowania rzeczywistej sytuacji majątkowej oraz finansowej danego przedsiębiorstwa. W szczególności zwraca się tutaj uwagę na konieczność zawarcia w sprawozdaniu oceny rzeczywistych efektów działalności danej organizacji, jak również charakterystyki zagrożeń, wraz ze zwróceniem szczególnej uwagi na najważniejsze czynniki ryzyka. W raporcie zazwyczaj wyszczególnia się również określone wskaźniki tak o charakterze finansowym, jak i niefinansowym, zwłaszcza te, za pomocą których można realnie ocenić sytuację jednostki.

Dodatkowo można również zawrzeć wyjaśnienia do kwot widniejących w sprawozdaniach finansowych. W zależności od indywidualnych okoliczności, w sprawozdaniu z działalności firmy można umieścić także inne informacje, dzięki którym stanie się możliwe rzetelne zaopiniowanie sytuacji finansowej przedsiębiorstwa oraz jego konkurencyjności na rynku. Zasadniczo to od kierownika jednostki przygotowującego sprawozdanie zależy, jakie informacje uzna on za kluczowe dla analizy sytuacji firmy. Nie istnieją też żadne konkretne wytyczne co do formy zaprezentowania wspomnianych danych, można to uczynić zarówno za pomocą opisu słownego, jak i form tabelarycznych i graficznych. Nie należy jednak przesadzać z ilością zawartych w raporcie danych, ponieważ nadmiar informacji może spowodować chaos informacyjny oraz doprowadzić do faktycznego zaciemnienia obrazu rzeczywistej kondycji przedsiębiorstwa. Co więcej, im bardziej szczegółowe analizy zawiera się w sprawozdaniu, tym czas jego sporządzenia oraz realne koszty całego przedsięwzięcia zwiększają się. Przy sporządzaniu sprawozdania z działalności firmy każdorazowo trzeba rozważyć, czy bardziej opłaca się opracowanie sprawozdania wyłącznie w oparciu o wymogi ustawowe, czy też zaopatrzenie go w dodatkowe informacje. Trzeba też pamiętać o tym, aby w sprawozdaniu z działalności zamieścić również dodatkowe informacje uwzględnione w sprawozdaniach finansowych. Bardzo istotne jest również opatrzenie całego dokumentu najbardziej elementarnymi danymi w postaci nazwy przedsiębiorstwa, adresu jego siedziby, formy prawnej, składu zarządu, struktury własności kapitału oraz zakresu wykonywanej działalności. Dobrze jest też, aby jednostki dokonywały szczegółowego opisu instrumentów finansowych, którymi dysponują, zawierając stosowne dane tak w samym sprawozdaniu, jak i w dołączonych do niego informacjach dodatkowych. Warto także porównać dane z roku bieżącego z wartościami z lat poprzednich.

Kapitał (fundusz) zapasowy i rezerwowy

Spółki akcyjne oraz z ograniczoną odpowiedzialnością funkcjonują w oparciu o pewne specyficzne prawa, właściwe tylko im. Do takich praw zalicza się między innymi konieczność stworzenia obok kapitału zakładowego także kapitału zapasowego i rezerwowego. Pierwszy ze wspomnianych kapitałów z reguły przeznacza się na pokrywanie ewentualnych strat wynikających z działalności spółki, przy czym w celu jego wygenerowania każdego roku obrotowego wpłaca się na jego konto przynajmniej 8% wartości osiągniętego w danym roku zysku aż do momentu gdy jego łączna wartość będzie stanowiła co najmniej 1/3 wartości kapitału zakładowego. Z kolei kapitały rezerwowe są uregulowane w odpowiednich statutach spółki akcyjnej i służą one pokrywaniu poszczególnych wydatków oraz strat.

Jak tworzony jest kapitał zapasowy spółki?

Kapitał zapasowy zalicza się do obligatoryjnych kapitałów własnych danej spółki akcyjnej. Środki finansowe wchodzące w jego skład pochodzą z kilku różnych źródeł. Pierwszym i najważniejszym z nich jest roczny zysk spółki w wysokości minimalnej 8% w skali roku do momentu uzyskania wysokości 1/3 kapitału zakładowego. Oprócz tego, w tworzeniu wspomnianego kapitału bierze również udział nadwyżka wynikająca z emisji akcji powyżej ich wartości nominalnej. W takim wypadku wartość powstałej po opłaceniu całościowych kosztów emisji akcji włącza się do kapitału zapasowego spółki, a suma ta nosi nazwę „agio”. Ponadto kapitałem zapasowym spółki stają się również dokonywane przez akcjonariuszy dopłaty, które uiszczają oni na poczet przyznanych im specjalnych uprawnień w spółce, tzw. przywilejów. Jeśli w oparciu o specjalną uchwałę walnego zgromadzenia nie doszło do rozdzielenia od siebie kapitału zakładowego, w takim wypadku całość zysku może zostać przeznaczona na poczet kapitału zapasowego.

Jeśli natomiast chodzi o spółkę zoo, kapitał zapasowy składa się z dopłat wspólników, agio, czyli nadwyżki ceny nad nominalną wartością udziałów, zysków, a także innych środków, o ile ustawa przewiduje ich możliwość włączenia do kapitału zakładowego. W przeciwieństwie do spółki akcyjnej nie występuje tutaj natomiast konieczność przelewania czystego zysku na pokrycie potencjalnych strat. W niektórych wypadkach wspólnicy jednak mogą podjąć takie decyzje.

Po co tworzy się kapitał zapasowy spółki?

To, w jakim celu zostanie wykorzystany kapitał zakładowy, w głównej mierze zależy od decyzji podjętych w tym względzie przez walne zgromadzenie akcjonariuszy. Dotyczy to jednak tej części, która przekracza 1/3 kapitału zakładowego. Kwoty mieszczące się w tym przedziale natomiast muszą być przeznaczone na pokrycie ewentualnych strat wynikających z działalności spółki. Jeśli w skład kapitału zapasowego wchodzą zyski spółki, w takim wypadku można dysponować nim na rzecz akcjonariuszy. Oznacza to, że w określonych sytuacjach istnieje możliwość przeznaczenia części kapitału zapasowego na wypłatę dywidend. Wypłacie dywidend podlega tylko część kapitało zapasowego pochodząca z zysków, pod warunkiem, że ich wartość przekracza 1/3 wysokości kapitału zakładowego. W analogiczny sposób postępuje się również ze środkami zgromadzonymi na koncie zapasowym spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, choć tutaj nie ma obowiązku zachowywania części zgromadzonego kapitału na poczet pokrywania strat spółki.

Jak i po co tworzy się kapitały rezerwowe w spółce?

W spółkach kapitałowych poza funduszami zapasowymi można także utworzyć kapitał rezerwowy, przy czym ich liczba w przeciwieństwie do kapitałów zapasowych jest nieograniczona. Tworzenie takich kapitałów zazwyczaj jest nieobowiązkowe, choć z drugiej strony w niektórych wypadkach przewiduje się konieczność ich powoływania do życia. Możliwość oraz zasady tworzenia takich kapitałów w większości wypadków uregulowane są w umowach lub statutach spółki, które to dokumenty przyznają kompetencje w tym zakresie walnemu zgromadzeniu. Jeśli w umowie lub statucie spółki wskazano na możliwość tworzenia funduszy dodatkowych, wskazując na wysokość części zysku przelewanego na to konto, akcjonariusze nie mają możliwości dowolnego zdecydowania o wypłaceniu sobie nawzajem dywidend. W takim wypadku do uzyskania prawa udziału w zyskach spółki, należy zmienić jej umowę lub statut. Zasadniczo o tym, na co zostaną przeznaczone środki pochodzące z kapitałów rezerwowych, decydują odpowiednie umowy lub statut spółki.

Wszelkie zmiany wspomnianego przeznaczenia wymagają dokonania przeobrażeń w statucie lub umowie, jak również w uchwałach walnego zgromadzenia, jeśli o przeznaczeniu środków rezerwowych decydowały właśnie takie uchwały. Można przeznaczyć na dywidendę środki pochodzące z kapitałów celowych tworzonych z myślą o inwestycjach, pod warunkiem jednak, że stosowne decyzje lub uchwały walnego zgromadzenia zostały podjęte jeszcze przed uchwałą dotyczącą podziału zysku. Wszelkie zmiany dokonane po upływie terminu dnia bilansowego wymagają uwzględnienia ich w sprawozdaniach finansowych. Brak wskazania w umowie na konkretne przeznaczenie środków oznacza możliwość dowolnego dysponowania nimi.

Koszt całkowity zatrudnienia pracownika

Zatrudnianie w firmie pracowników zwykle odbywa się w oparciu o różne umowy. Najczęściej jest to umowa o pracę na czas określony bądź nieokreślony, nierzadko jednak pracodawcy decydują się na podpisanie umowy cywilnoprawnej z potencjalnym pracownikiem, wybierając w tym celu albo umowę-zlecenie albo umowę o dzieło. Stąd też koszty zatrudnienia pracowników mogą znacząco się różnić, w zależności od rodzaju podpisanej umowy. Dlatego wielu przedsiębiorców zadaje sobie pytanie, jakie są całkowite koszty zatrudnienia pracowników i w oparciu o jaką umowę najbardziej opłaca się właścicielom firm współpracować z podwładnymi?

Koszty zatrudnienia pracownika w oparciu o umowę o pracę

W przypadku umów o pracę, jeśli chodzi o koszty zatrudnienia, charakter takiej umowy nie ma większego znaczenia. Tutaj za koszty zatrudnienia należy uznać zarówno całkowitą wysokość wynagrodzenia brutto, jak i składki ZUS, które pracodawca zobowiązany jest odprowadzać za pracownika. Umowa o pracę automatycznie pociąga za sobą konieczność dokonywania odpowiednich potrąceń finansowych – tak ze strony pracownika, jak i pracodawcy. I tak na poczet ubezpieczenia emerytalnego przeznacza się solidarnie po 9,76% wynagrodzenia brutto opłacane przez obie strony, z kolei na ubezpieczenie rentowe potrąca się pracodawcy 6,5%, a pracownikowi 1,5% wynagrodzenia. Ubezpieczenie wypadkowe to dla pracodawcy koszt rzędu 1,67%, natomiast składki chorobowe i zdrowotne są opłacane przez pracownika w wysokości odpowiednio 2,45% i 9% wynagrodzenia.

Pracodawca musi jeszcze niekiedy opłacić składki na FP (2,45%) oraz FGŚP (0,1%). Trzeba mieć jednak świadomość, że nie każdy pracodawca obciążony jest tymi ostatnimi składkami. A zatem poza wynagrodzeniem brutto pracodawca ponosi jeszcze dodatkowe koszty w łącznej wysokości ok. 20% tego wynagrodzenia.

Koszty zatrudnienia pracownika na umowę o pracę w 2018 i 2019 roku

W 2018 roku minimalna płaca brutto wynosiła 2100 zł. Poza pensją zasadniczą pracodawcę obciążały także składki w łącznej wysokości 430,08 zł. Składały się na nie ubezpieczenie emerytalne w wysokości 204,96 zł, rentowe, wynoszące 136,50 zł, a także wypadkowe 35,07 zł. Oprócz tego składki na FP oscylowały na wysokości 51,45 zł, a na FGŚP 2,10 zł. W sumie zatem pracodawca za każdego pracownika pobierającego minimalne wynagrodzenie musiał sobie odliczyć od dochodu 2530,08 zł. Z kolei wysokość minimalnego wynagrodzenia brutto w 2019 roku wzrosła do poziomu 2250 zł, co spowodowało również zwiększenie kosztów zatrudnienia. Poza płacą zasadniczą łączna wysokość składek obciążających pracodawcę wynosi 460,81 zł. Składają się na nią ubezpieczenie rentowe wynoszące 146,50 zł, ubezpieczenie emerytalne 219,60 zł, ubezpieczenie wypadkowe 37,58 zł, a także składki na FP i FGŚP w wysokości odpowiednio 55,13 zł oraz 2,25 zł. W sumie zatem koszt zatrudniania jednego pracownika pobierającego minimalne wynagrodzenie to wydatek dla pracodawcy rzędu 2710,61 zł. A zatem w 2019 roku koszty zatrudnienia pracowników wzrosły o przynajmniej 180,73 zł. Oczywiście, wspomniane wartości będą rosły proporcjonalnie do zwiększenia pensji pracowniczej, a zatem zatrudnianie pracowników z wyższymi pensjami (na przykład wysoko wykwalifikowanych specjalistów) pociąga za sobą również w naturalny sposób zwiększenie kosztów zatrudnienia.

Koszty zatrudnienia pracownika w oparciu o umowę-zlecenie

Koszty zatrudnienia osób na umowę-zlecenie uzależnione są od sytuacji życiowej tych osób. Trzeba jednak pamiętać o tym, że pomijając wszelkie okoliczności życiowe zleceniobiorcy jego wynagrodzenie musi być równe co najmniej minimalnej stawce godzinowej. Obecnie oscyluje ona na poziomie 14,70 zł brutto. Jeśli zatem dana umowa zlecenia jest jedynym źródłem utrzymania zleceniobiorcy, zleceniodawca musi liczyć się z koniecznością opłacania poza wynagrodzeniem zasadniczym także innych składek na ubezpieczenia społeczne, FP oraz FGŚP, podobnie jak ma to miejsce w przypadku umowy o pracę. W przypadku studentów do momentu ukończenia przez nich 26 roku życia, a także pracowników innych firm, zarabiających tam co najmniej tyle ile wynosi płaca minimalna, wysokość kosztów zatrudnienia będzie równa wynagrodzeniu brutto.

Koszty zatrudnienia pracownika w oparciu o umowę o dzieło

Relatywnie najmniej problemów z punktu widzenia pracodawcy stwarza sytuacja zatrudniania osób na podstawie umowy o dzieło. Umowa taka nie pociąga za sobą konieczności odprowadzania żadnych składek na poczet Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W praktyce oznacza to zatem, że koszty zatrudnienia danej osoby na umowę o dzieło będą równe wynagrodzeniu brutto pracownika. Trzeba jednak pamiętać o tym, że w przypadku zawarcia umowy o dzieło z własnym pracodawcą, z którym wcześniej podpisano już wiążącą jeszcze w danym czasie umowę o pracę, powstaje obowiązek objęcia obowiązkowymi ubezpieczeniami tej umowy. Z podobną sytuacją mamy do czynienia również wówczas, gdy umowę o dzieło dana osoba wykonuje na rzecz swojego bezpośredniego pracodawcy.

Wynagrodzenie za pracę i zasady jego ustalania

Istota wynagrodzenia i jego elementy składowe:

Wynagrodzenie to wyrażona w pieniądzu i ustalona przez umowę lub ustawodawstwo krajowe płaca, która na mocy umowy z pracownikiem należy się od pracodawcy pracownikowi za wykonaną pracę. W wynagrodzeniu za pracę mieszczą się wszystkie składniki wynagrodzenia z tytułu zatrudnienia pracownika.

Według prawa pracy pracownik ma prawo do godziwego wynagrodzenia za pracę. Warunki realizacji tego prawa określają przepisy prawa pracy oraz polityka państwa z zakresu płac (np. przez ustalenie minimalnej kwoty wynagrodzenia).

Rodzaj prowadzonej działalności oraz zasobność finansowa przedsiębiorstwa wpływają na wybór właściwego systemu wynagrodzenia – czasowy, akordowy, prowizyjny oraz zastosowanych składników wynagrodzenia.

Składnikami wynagrodzenia są:

  1. Wynagrodzenie zasadnicze: – stanowi główny, stały i obligatoryjny element zatrudnienia, – stanowi podstawę do obliczania innych, uzupełniających składników wynagrodzenia (np. za pracę w godzinach nadliczbowych), – kwotę wynagrodzenia zasadniczego określa w stawce miesięcznej lub godzinowej.
  2. Premia: – świadczenie o charakterze motywacyjnym – może mieć charakter stały, zazwyczaj jednak, jest ruchomym składnikiem wynagrodzenia, – powody do uzyskania premii są różnorodne, zgodne z potrzebami danego pracodawcy, – prawo do premii przysługuje pracownikowi z chwilą spełnienia przez niego określonych warunków jej uzyskania, które są określone np. w regulaminie wynagradzania.
  3. Nagrody pieniężne : – są to świadczenia mające charakter uznaniowy, które pracownik może uzyskać na podstawie subiektywnej oceny pracy pracodawcy.
  4. Dodatki stawkowe: Przyznanie dodatków podyktowane jest specjalnymi okolicznościami, związanymi ze specyfiką pracy bądź indywidualnymi cechami pracownika. Przepisy dotyczące prawa do podatku powinny być zawarte w umowie o pracę lub w odrębnych przepisach zakładowych. Pracodawca nie powinien przyznawać dodatku na podstawie subiektywnej oceny pracownika. Do dodatków określonych w prawie pracy zaliczamy: – dodatek za pracę w godzinach nocnych, który wynosi 20% stawki godzinowej wynikającej z minimalnego wynagrodzenia, – dodatek za pracę nadliczbową, wynoszący 50% lub 100% w zależności od przekroczenia godzinowego. Dodatki uregulowane w branżowych lub zakładowych przepisach płacowych, mogą być następujące: – dodatek za szkodliwość lub uciążliwość pracy, – dodatek zmianowy, np. za prace świadczoną na popołudniowych zmianach, – dodatek stażowy, przysługujący za wieloletnią pracę w danym zakładzie pracy, branży, bądź zawodzie – dodatek funkcyjny z tytułu zajmowania stanowiska kierowniczego, – dodatek specjalny, np. za posiadanie stopnia naukowego.
  5. Dopłaty: – składnik wynagrodzenia, który równoważy wartość pracy dodatkowej, innej niż należąca do obowiązków pracownika (np. z tytułu opieki nad praktykantami) bądź pracy w wymiarze przekraczającym obowiązujące normy czasu pracy (dotyczy np. godzin nadliczbowych).
  6. Prowizja: – wynagrodzenie dodatkowe zależne od uzyskanego w danym okresie wyniku finansowego lub procentowy udział w dochodach lub obrotach firmy, – prowizja może mieć charakter stały i być comiesięcznie wliczana do wynagrodzenia – stosowana głównie w handlu i usługach.
  7. Deputat lub świadczenie w naturze: – przyznawane jeśli przewidują to przepisy ustawowe.

Wynagrodzenie ze stosunku pracy spełnia dwie funkcje:

  • funkcję dochodową, gdyż jest źródłem dochodu pracownika,
  • funkcję kosztową, gdyż jest podstawowym elementem kosztów pracy z tytułu zatrudnionych pracowników, dla pracodawcy.

Termin wypłaty wynagrodzenia

Wynagrodzenie to świadczenie okresowe, które jest wypłacane co najmniej raz w miesiącu, w stałym, ustalonym z góry terminie. Termin jego wypłacenia, podobnie jak również miejsce, czas i częstotliwość wypłaty wynagrodzenia, powinny być zawarte w regulaminie pracy. Jeżeli pracodawca nie ustala regulaminu, wówczas zobowiązany jest umieścić wzmiankę o miejscu, terminie i czasie wypłaty wynagrodzenia w pisemnej informacji dla pracownika nie później niż do 7 dnia od daty zawarcia umowy o pracę.

Wynagrodzenie wypłacane jest raz w miesiącu z dołu (choć istnieje możliwość większej częstotliwości wypłat) nie później niż w ciągu 10 pierwszych dni następnego miesiąca kalendarzowego. Jeśli termin wypłaty wynagrodzenia przypada na dzień wolny od pracy, pracodawca powinien wypłacić wynagrodzenie w dniu poprzedzającym dzień wolny. Wyjątkiem są składniki wynagrodzenia za pracę, wypłacane, co dłuższy czas niż miesiąc, np. kwartalnie. Wypłaca się je z dołu w terminach uregulowanych w prawie pracy.

Pracodawca, który nie wywiązuje się z ustalonych terminów wypłaty wynagrodzeń, tym samym nie wypełnia obowiązków wobec pracowników, co skutkuje koniecznością wypłacenia wynagrodzeń w kwocie powiększonej o odsetki.

Ochrona wynagrodzenia za pracę

Wynagrodzenie za pracę podlega szeroko pojętej ochronie, która odbywa się poprzez:

  • Brak możliwości zrzeczenia się przez pracownika wypłaty lub przeniesienia jej na inną osobę.
  • Gwarancję uzyskania wynagrodzenia w co najmniej minimalnej wysokości,
  • obowiązek cyklicznego wypłacania (przynajmniej raz w miesiącu), w stałym terminie,
  • brakiem możliwości spełnienia świadczenia w innej postaci niż pieniężna,
  • ustanowienie zasady wypłacania wypłaty do rąk własnych pracownika,
  • określone zasady dokonywania potrącenia.